Forum Kowalskie

Kulturnym trza być, więc witam.

O co mię dokładnie chodzi... Cóż, nie tak dawno temu zacząłem interesować się biżuterią. Ponieważ jednak najbliżej mi do wcześniaków (Wikingi, Słowiany i inne) to i głównie w taką biżu celuję. Moją ambicją jest jednak wykonywanie egzemplarzy jak najbardziej zbliżonych do średniowiecznych oryginałów. Wiadomo- brąz to odlew i z głowy.

Kombinuję jednak z miedzią i mosiądzem i choć zgrzewanie stali/żelaza nie jest mi obce, tak metale kolorowe to dla mnie całkowita nowość...
Problem polega na tym, że kiedy zgrzewam miedź lub mosiądz to ok, da się, ale... No własnie- "ale". Materiał jest wytrawiony, odcięty od powietrza boraksem i ładnie się zgrzewa. Przy próbie zgrzania drugiego końca- nie wychodzi. Choć jest oczyszczony druciakiem w sposób maszynowy, a następnie trawiony to ni cholery nie chce się zgrzać... Dlaczemu? Jeśli już się uda (kilka razy się udało) to pomimo wyżarzania całość jest strasznie krucha i przy każdej próbie zawinięcia w obrączkę się łamie... Nie wiem co jest nie tak i szlag mnie trafia, bo już trochę materiału napsułem...

Poniżej dwa przykłady o co konkretnie chodzi (załącznik mój, miedź, link to losowy pierścień z internetu- coś co chcę uzyskać).

http://3.bp.blogspot.com/-W6raHfdRbM4/U ... C03830.JPG


Nadmienię, że znaleziska pokazane na zdjęciu nie są odlewem i bardzo mi zależy by nie robić odlewów, a w pełni historyczne repliki (lanych jest mnóstwo na rynku). Kwestia ambicji, chęci samodoskonalenia się i bycia zadowolonym ze swojej pracy
Ze srebrem nie byłoby problemu, dlatego nie wspominam go w temacie.

Jak dla mnie te końcówki są po prostu zlutowane.
Masz jakieś twarde dowody, że końce były zgrzewane?

Mówisz o zdjęciu z linka, czy o zdjęciu z miedzianymi drutami?

Miedziane druty- zrobiłem sam i są. Nie wierzysz, trudno, jakoś to przetrwam

Zdjęcie z linka- nie mam twardych i jednoznacznych dowodów. Natknąłem się swego czasu w jakiejś książce, której tytułu nie pomnę (ale dotyczyła wczesnych kultur) i było coś wspomniane o zgrzewanych pierścieniach.
W prawdzie lutowanie jest prawie tak stare jak stara jest ludzka cywilizacja (chyba Egipcjanie jako pierwsi opanowali tą technikę), ale to co widać na zdjęciu wygląda mi na zgrzew. Końcówki prętów mosiężnych 4mm (2 pręty zawinięte razem) po zgrzaniu, a przed oszlifowaniem wyglądały dokładnie jak te na zdjęciu.

Szczególnie na bransolecie (jej prawej końcówce) widać, jak podczas zgrzewania materiał się stopił i oderwał od głównej wiązki, po czym został z powrotem zakuty.

Jestem na 90% pewien, że końcówki były zgrzane. Przy pierścieniach niekoniecznie, bransoleta owszem.


Inna sprawa, że nie znam się na robieniu lutów... Gdybym był w stanie wykonać lut, który kolorystycznie nie różni się od materiału wyjściowego (miedź) to może bym lutował, ale i tak chcę się nauczyć zgrzewać porządnie i bez niespodzianek.

Problem ze zgrzewaniem może być spowodowany przez cynk.
Grzejąc mosiądz powyżej 907 stopni cynk ze stopu zaczyna parować.
Przegrzany mosiądz robi się kruchy.

W ogóle jeśli grzejesz za mocno możesz doprowadzić do przepalenia
materiału mimo otuliny boraksowej

Oczywiście chodzi mi o pokazane gotowe wyroby.
Nie wiem czy dobrze interpretujesz tą końcówkę branzolety, dla mnie ta końcówka jest zalutowana i obklepana.
Kolor spoiny lutowanej będzie miedziany, jak wygotujesz w kwasie.
Co do techniki zgrzewania końcówek, małe elementy szybko tracą temperaturę po wyjęciu z paleniska, łatwo przepalają się. Skoro jest to tak problematyczne, to dawniej też było problematyczne i zakładam że po prostu lutowano.

Dara pisze: Grzejąc mosiądz powyżej 907 stopni cynk ze stopu zaczyna parować.
Przegrzany mosiądz robi się kruchy.

1. o tym zapomniałem...
2. dobrze wiedzieć

Czyli chyba zostaje lutowanie... Choć i tak postawię na swoim i zgrzeję. Uparty jestem :p

Remington- mogło być problematyczne, nawet na pewno było, ale to nie jest niemożliwe. Pradawni rzemieślnicy są często niedoceniani, bo pomimo ograniczeń technologii mieli olbrzymią wiedzę i umiejętności.

Tak czy siak będę jeszcze kombinował, dzięki za pomoc

Takiej drobnicy nie grzało się w palenisku
Do tego od czasów egipskich służyła letrurka.

Dara pisze:Takiej drobnicy nie grzało się w palenisku
Do tego od czasów egipskich służyła letrurka.

A co to jest? Właśnie szukam po necie i nie mogę znaleźć.

edit:
Ok, jest... głupi Google cały czas poprawia... -_-

to niesamowite że cały czas odkrywamy już odkryte, nieprawdaż