Forum Kowalskie

Mieczyk kuty częściowo na zimno, stal sprężynowa, dł. głowni ok. 70 cm.
Wykonany niestety stosunkowo niestarannie, gdyż służyć ma jako żelazo typowo treningowe. Jak widać, nie wykułem nawet zbrocza.
Na swoje usprawiedliwienie powiem, że do wykonania porządnej, reprezentacyjnej, bojowej głowni dopiero się przymierzam.

http://img192.imageshack.us/i/20022011654.jpg

http://img576.imageshack.us/i/20022011650.jpg/

na zimno to trochę niebezpiecznie, może pęknąć. Robiłeś testy sprężystości/twardości? Ogólnie bardzo mi się podoba i to właśnie taki typ, nie dopolerowany i widać że kuty

Sęk w tym, że robiłem. Ponieważ nie ma jakiejś wstrząsającej wartości, więc mogłem sobie pozwolić na próby destrukcyjne. Pomimo, że krawędź jest wyprowadzona na nieco mniej niż dwa milimetry, bez uszczerbku zniósł walenie z całej pety po starej konstrukcji z półcalowych rurek. A krzepy nieco mam Rurki zniosły to gorzej.
Na zimno zresztą robiłem głównie wykończeniówkę. Wyprowadzenie rdzenia, ości i zgrubnego kształtu było na gorąco. Trzeba też wziąć pod uwagę, że zahartowałem go dosyć nisko jak na taką stal, a to także zmniejsza ryzyko pęknięcia.

w takim razie wszystko w porządku Wykończeniówka na zimno to dobry sposób bo jeszcze sklepuje i utwardza stal dlatego nawet zwykłą st3 można doprowadzić do całkiem niezłej twardości, gorzej ze sprężystością

Ekstremalnie sprężysty niestety nie jest, bałem się go przehartować. Wolę, żeby był lekko plastyczny, niż za twardy, bo jak dorwie go dwóch lekkogłowych Wikingów, traktujących miecze jak pały do bejsbola, to marny byłby jego los.

Również wole mieć miecz zbyt miękki niż za twardy. Miękki miecz jek się zegnie można potem "naprostować", a twardy jak pęknie to już nie za wiele da się zrobić .
Mam natomiast pytanie: z cego zrobiłeś głowice i jak ją zamocowałeś? Ostatnio szukam różnych sposobów i chciałbym się dowiedzieć jak robią to inni.

Głowica...? Zwykła stal konstrukcyjna. Wykonuję zwykle na dwa sposoby.
Opcja pierwsza, wytrzymalsza:
Dwie płaskie części z wypiłowanymi bruzdami na kształt końca trzpienia, zgrzewam, następnie pilnikiem dopiłowuję kształt powstałego z dwóch bruzd otworu, nasadzam na trzpień, zakuwam i formuję na gorąco, po czym wystający koniec trzpienia zakuwam. (postępowanie podobnie jak w przypadku nitowania, należy tylko zwrócić uwagę, aby koniec trzpienia był całkowicie odpuszczony) Zaletą tego rozwiązania jest możliwość zakucia głowicy na trzpieniu o przekroju prostokątnym i o dużej szerokości, co sprawia, że złamanie lub rozruszanie głowicy jest praktycznie niewykonalne.
Opcja druga, bardziej "historyczna":
Głowica odkuta lub wycięta zgrubnie z jednego kawałka stali, przewiercona na wylot wiertłem nadwymiarowym w stosunku do trzpienia, po nasadzeniu na trzpień o klasycznej formie, czyli zwężający się w klin, zostaje zakuta na gorąco i zakontrowana podobnie jak w opcji pierwszej.
W jednym i drugim przypadku, precyzyjne wyważanie i dokładniejszą obróbkę wykonuję już na osadzonej głowicy.

Zaś, co do twardości miecza, mój jest sprężysty, ale nie w stopniu, który zagrażałby mu uszkodzeniem. Po prostu stal sprężynowa sama z siebie nie jest jakimś szalonej jakości materiałem, więc bez kompozytowania jej nie warto się szarpać. Dlatego zahartowałem ją dosyć nisko, ale na tyle, żeby też nie szczerbił się zbyt szybko podczas walki. Odkształca się bardzo niechętnie.

Dzięki bardzo.
Czyli jednak zakuwane na gorąco. Ja przewiercam na wylot po czym (po uprzednim rozgrzaniu) zaklepuje trzpień tak jak przy nitowaniu.

Rozwiązanie w zasadzie poprawne. Ma jedną, poważną wadę... Tak osadzona głowica podczas intensywnej walki, a zwłaszcza przy braku umiejętności ze strony walczących, ma tendencję do obruszania się. Dawno temu, posługiwałem się takim właśnie mieczem z obluzowaną głowicą i strasznie na niego k... eee, to jest... narzekałem na niego strasznie.

Super miecz Wygląda zgrabniej niż inne miecze wikińskie, które widziałem. Ciekawe jakby się sprawdził w walce

ten miecz to wychodzi poza moją skalę fajności... i to bardzo mocno arcymistrzostwo

W walce już się sprawdza. Daje radę. Waży 1,2 kg, czyli skandalicznie ciężki nie jest i dosyć sensownie wyważony.

renek, broń prześliczna. Poniewaz to damast, więc obstawiam, że poradziłby sobie znakomicie, pod warunkiem, że osadzenie jest solidne. Ale ja, mając coś takiego, nie zdobyłbym się na walkę nim. Za bardzo byloby mi go szkoda.

Piękny miecz W sumie nie wiem jak się walczy damastem nigdy takiego w nie widziałem
(po za muzeum), przy puszczam że mógłby być słabszy od miecza 1 kawałka stali.

Materiał jednorodny zawsze będzie wytrzymalszy

bey pisze:Materiał jednorodny zawsze będzie wytrzymalszy

To akurat różnie bywa.
Przykładem mogą być stopy miedzi, gdzie stop jest wytrzymalszy niż oddzielne metale użyte do stopu.Drugi przykład to żelbeton a genialną konstrukcją jest siatkobeton.No i zwykłe drewno.
Właśnie niejednorodność nadaje im wytrzymałość.